Onbewust

‘De artsen vroegen mij of Cor een geloofsovertuiging had en de laatste sacramenten zou willen. Dan zakt de grond onder je weg.’ Bea Wolf heeft het over de nacht elf jaar geleden waarin haar man ernstig ziek op de Intensive Care afdeling lag. Wat aanvankelijk hartklachten leken, bleek een dodelijke hemolytische streptokokkeninfectie. Zijn linkerarm moest eraf. En dan nog zou herstellen een wonder zijn.

Hij krabbelde op. Een moeilijke herstelperiode volgde. Met vragen over wat Cor nodig had en nog zou kunnen. Een kunstarm was niet mogelijk. ‘Voordat hij thuiskwam liep ik met mijn arm op mijn rug door het huis. Waar zou hij tegenaan lopen.’ Emotioneel was het ook zwaar. Cor had zwarte angstdromen. ‘Dat het huis in de fik stond en ik mijn gezin niet kon helpen.’ Maatschappelijk hulpverleners keek hij de deur uit. Anderen die afspraken niet nakwamen konden ook gaan. Alles kon zelf wel worden opgelost. Benauwend vond Cor het ook. ‘Ik hoefde maar naar een kopje te kijken en het werd me al aangegeven.’

Terwijl ze het vertellen, zitten we in de tuin, de zon schijnt uitbundig. Met een typisch Rotterdamse ‘niet lullen maar poetsen’ houding wordt er ook verteld over inventieve oplossingen. Cor loopt naar binnen en komt terug met een broek. De pijpen knelt hij onder zijn kin. Met zijn ene hand laat hij zien hoe de broeksband makkelijk is te sluiten met een lus met klittenband die hij behendig door een ring heen haalt.  Met een op plank vastgemaakte dunschiller maakt hij aardappelen schoon. ‘Spruitjes doe ik nooit meer, ik was er 1,5 uur mee bezig. Ik was eigenwijs, ik moest het gewoon kunnen.’ Ook samen de elektriciteit doen bij hun vakantiehuis blijft bij een eenmalige actie, omdat ze de ‘halve’ camping zonder stroom hadden gezet.

Ondanks de inventiviteit blijft er voor Bea nog genoeg over. Altijd de was, schoonmaken, boodschappen doen, nagels knippen, rug wassen, alle potjes eerst opendraaien voordat ze de kast ingaan. Allemaal naast het intensieve schoolwerk. Bea: ‘Ik ben een ouderwetse kleuterjuf, die zelf alles voorbereidt.’

Kort geleden waren er extra zorgen vanwege de heupoperatie van Cor. Tussendoor brak Bea haar been, waarop ze als ‘jut en jul’ samen voortmodderden. Onlangs is Cor geopereerd aan zijn enige hand, waardoor hij een poos helemaal afhankelijk is.

Bea: ‘Ik heb mezelf nooit als mantelzorger gezien. Nooit geweten dat ik bij de gemeente terecht zou kunnen. Zorgen voor je man doe je gewoon. Zelfs als het wel héél veel wordt, moet het echt doordringen dat je om hulp kunt vragen.’

’s-Hertogenbosch
Cor en Bea en CorWolf, 63 en 74 jaar