Liefde voor het leven

Een jongerenreis naar Luzern in de Zwitserse Alpen bracht Henk en Gerda Overmeer samen. ‘We hadden veel geklommen. Iedereen ging naar beneden, ik durfde niet. Henk heeft me geholpen, het duurde heel lang.” Gerda glimlacht naar Henk terwijl ze het vertelt.

Ze trouwden in 1958. Henk werd directeur van de Pius XII-School in Breda, tegenwoordig de Spreekhoorn, voor speciaal onderwijs aan kinderen met slechthorendheid en een spraakgebrek. ‘Het was een streekschool voor West-Brabant en Zeeland. Schoolbusvervoer bestond nog niet. We hadden een mannetje met een paar bussen en zelf haalde ik in mijn Volkswagen Kever ook kinderen op.’

In 2006 werd bij Henk Parkinson vastgesteld. De ziekte heeft zijn gezondheid inmiddels zo ondermijnd dat hij volledig afhankelijk is. Vanaf 2015 kan hij door een val waarbij hij zijn been brak niet meer zonder rolstoel. ‘Het ziekenhuis adviseerde toen dat terug naar huis voor Henk niet mogelijk was. Het is heel spannend geweest of we hier zouden kunnen blijven wonen.’

Met grote vasthoudendheid heeft de familie het voor elkaar gekregen. De vreugde daarover is meer dan begrijpelijk. Het appartement is comfortabel, licht en ruim. Het heeft een prachtig vrij uitzicht over golfpark De Haenen en het daarachter liggende bos richting het Teteringse Cadettenkamp. Vanuit het naastgelegen Woonzorgcentrum Park Zuiderhout is de zorghulp dichtbij.

Er is ondersteuning bij de dagelijkse dingen zoals opstaan, douchen, aan- en uitkleden en naar bed gaan. Ook de maaltijden komen van Zuiderhout. Daaromheen doet Gerda veel zelf. ‘Ik sta graag om zeven uur op, de ochtendstilte vind ik zo fijn. Eerst ben ik wat aan het rommelen. Rond 8 uur maak ik een bordje pap voor Henk dat ik hem zelf geef. Dan ga ik zelf eten en de badkamer voor mijn man in orde brengen. Als Henk uit bed is, drinken we samen koffie. Om half 12 maak ik zijn medicijnen klaar en daarna lunchen we. Regelmatig komen de buren Henk na zijn middagslaapje halen voor een wandeling. Ik heb dan een uurtje voor mijzelf.’

Tot voor twee jaar had Gerda met een vriend een abonnement op kamermuziekconcerten in Tilburg. Het was een stok achter de deur om op stap te gaan. Haar vriend kan helaas niet meer en Gerda vindt alleen gaan te vermoeiend. ‘’s Middags wanneer Henk is opgehaald zou ik wel weg kunnen. Maar daarvoor ben ik eigenlijk ook te moe. De nachten zijn vaak onrustig. We proberen naar verjaardagen te gaan. De praktijk wijst uit dat dat er vaak bij inschiet. Stel dat hij last krijgt, dat vind ik toch een groot bezwaar.’ Contacten buiten de deur worden steeds minder is de slotsom. ‘Dat is geen obsessie voor mij, het is nu eenmaal zo.’

De kinderen steunen en springen bij. ‘Ze doen de boodschappen. ‘De administratie ook, die schuif ik graag en makkelijk weg.’ Opnieuw een tedere lach naar haar man: ‘Vroeger deed jij dat allemaal Henk, kon ik gaan fladderen.’

Teteringen
Gerda en Henk OVermeer, 83 en 90 jaar